Enkele van de vele medewekers van De Schakel
'Schooljuffrouw
tussen de stoere dokwerkers'
25 jaar hoofdredactrice van De Schakel, dan kun je gerust van een vaste waarde spreken. Ann werd onlangs door haar collega's genomineerd en mocht op de Internationale Douanedag uit handen van administrateur-generaal Kristian Vanderwaeren een speciale medaille ontvangen. We schoven aan tafel met Ann, die voor een keer niet de vragen mocht stellen, maar ze moest beantwoorden. De omgekeerde wereld...
Ann, hoe kwam je bij de douane terecht?

Toen ik in het begin van de jaren 80 afstudeerde als leerkracht Engels, Nederlands en geschiedenis, waren het moeilijke economische tijden en bleek het helemaal niet evident om een job te vinden. Door het overaanbod aan leerkrachten moest je in het begin van het schooljaar zelfs nog deelnemen aan een ingangsexamen. Daarom kreeg ik de raad om deel te nemen aan de examens van de overheid. Zo slaagde ik voor het examen van financiebeambte bij (toen nog) het Ministerie van Financiën, maar de oproeping liet op zich wachten.

Vier jaar lang heb ik interim-opdrachten als leerkracht afgewisseld met werkloosheid, tot mijn partner en ik besloten om te trouwen en een eigen huis te bouwen. Omdat er brood op de plank moest komen en dat met de interim-opdrachten moeilijk haalbaar was, heb ik besloten om mijn droom om leerkracht te zijn op te geven.

Het was tijd om voor iets nieuws te gaan en net op dat ogenblik kreeg ik de kans om bij Douane & Accijnzen te starten. Mijn vrienden waren in shock: wat had een schooljuffrouw in hemelsnaam te zoeken tussen die stoere dokwerkers in de haven?!
En toch waagde die schooljuffrouw zich in het Antwerpse havenwereldje?

Klopt! In augustus '84 startte ik op kaaibureel 742, om al na een maand te verhuizen naar kaai 702 waar ik me zou gaan bezighouden met het afschrijven van de vrachtlijsten van de Sarma-boten. Ik herinner me nog goed mijn eerste vrachtlijst: een heel dik boek met kleine lettertjes. Op 702 heb ik vijf jaar met plezier gewerkt: er heerste een goede sfeer van collegialiteit en vriendschap. Als je bijvoorbeeld je bus had gemist, was er altijd wel iemand die je naar huis voerde.

Eind '89 kon ik overstappen naar de Directie: er was een plaats vrij op de dienst Douane 3 die zich bezighield met douanewaarde en tarief. Ik hielp er collega's van Douanewaarde met de spontane aangiften en navorderingen. Het was best interessant om een dossier van begin tot einde te kunen behandelen en daarbij ook hulp van mijn collega's te krijgen om zo steeds bij te leren.

In '96 ging de hoofdredacteur van De Schakel, Jan Hellinx, met pensioen. Ik werkte al enkele jaren als vrijwilliger bij het D&A-museum en kreeg de vraag of ik geïnteresseerd was om de nieuwe hoofdredactrice te worden. Even heb ik getwijfeld, maar uiteindelijk heeft de oude liefde voor talen en letteren toch gewonnen. Op die manier kon ik ook mijn tijd tussen De Schakel en het museum beter verdelen.
Mensen kennen je vooral van De Schakel, maar dat is dus niet je enige bezigheid?

De meeste mensen kennen mij inderdaad als hoofdredactrice van De Schakel, maar met de tijd zijn ook mijn taken binnen het D&A-museum gegroeid. Ik ben er begonnen als gids, tot de directeur-generaal een jonge actieve collega zocht die het Engels goed machtig was. Zo werd ik aangewezen om met toenmalig conservator, Marcel Buyst, deel te nemen aan de vergaderingen van de International Association of Customs/Tax Museums (IACM).

De eerste presidente van IACM, Loes Peeperkorn, was toen de directeur van het Douane en Belasting Museum te Rotterdam. Zij vroeg me destijds om secretaris van IACM te worden, wat ik een aantal jaar met veel plezier heb gedaan.

Toen ik besloot om mijn taken bij IACM over te dragen aan de jonge garde, Bert Verhoeven en Francis Huijbrechts, nam ik op vraag van de regionaal directeur de functie van secretaris van het D&A-museum op, wat ik tot vandaag nog steeds ben.
Verder ben ik coördinator van de werkgroep Communicatie van het D&A-museum. We zorgen vier keer per jaar voor het D&A-museumnieuws, beheren de website en de Facebook, verzorgen de publiciteit bij evenementen en overleggen met andere musea.
Hoe heb jij het voorbije jaar ervaren bij De Schakel en het D&A-museum?

Corona is echt wel een spelbreker geweest. Al mijn bezigheden zijn gericht op communicatie, maar het D&A-museum is nog steeds gesloten en we mogen geen bezoekers en vrijwilligers ontmoeten. Er is heel veel schriftelijk verlopen, zoals de algemene vergadering met 34 leden. Dat bezorgde mij als secretaris extra werk, maar de fysieke ontmoeting heb ik gemist.

Ook voor De Schakel was het lastig. Gelukkig kon ik rekenen op de vele medewerrkers. Ik heb hen gecontacteerd en verzocht om me nieuwtjes en resultaten zeker te laten weten. Zo heeft iedereen geholpen om deze lastige periode te overbruggen, wat ik erg waardeer.

Ik kijk in ieder geval uit naar de verdere versoepelingen om weer volop aan de slag te kunnen.
Wat betekent die medaille voor jou?

Eerst en vooral was ik verrast. Ik ging ervan uit dat de medailes bedoeld waren voor collega's die binnen de kerntaken van Douane & Accijnzen iets bijzonderes hadden betekend. De Schakel heeft een ondersteunende taak, namelijk de korpsgeest stimuleren.

Uiteraard ben ik onze administrateur-generaal dankbaar voor de erkenning, die ik wil opdragen aan al diegenen die door de jaren heen hebben geholpen om De schakel mogelijk te maken en op die manier hebben bijgedragen aan de korpsgeest.
Volgend jaar ga je met pensioen. Hoe kijk je daar tegenaan?

Ik moet bekennen dat het een dubbel gevoel is. Enerzijds zal ik de job zeker missen, aangezien het zo'n belangrijk onderdeel van mijn leven is waar ook veel van mijn vrije tijd aan is opgegaan.
Anderzijds krijg ik binnenkort meer tijd voor mensen die me na aan het hart liggen en om me te richten op dingen die ik graag doe.

Ik heb er geen probleem mee om De Schakel over te dragen en ben blij dat Hans en Ilse het van me zullen overnemen. Ook bij het D&A-museum staan er bekwame mensen klaar om mijn taken op zich te nemen.

De sociale contacten zal ik ook zeker missen. Door de jaren heen heb ik een boeiend netwerk opgebouwd van collega's die ik erg dankbaar ben voor hun inbreng. Een aantal van hen zal ik zeker nog wel eens ontmoeten, maar dat zal toch anders zijn.

Ik wil graag benadrukken hoeveel chance ik heb gehad. Destijds als leerkracht heb ik de keuze gemaakt om mijn grote droom op te geven, maar door mijn werk voor De Schakel en het D&A-museum heb ik toch nog de dingen mogen doen die ik altijd heb willen doen. Ik kon er bezig zijn met geschiedenis, talen en letteren. Voor die bevoorrechte positie ben ik dankbaar. Ik betwijfel af en toe zelfs of ik als leerkracht evenveel voldoening uit de  job zou gehaald hebben...
30.06.2021  •  Tekst: HB  •  foto's: Stephane Biebuyck en Schakelarchief

Enkele van de vele medewekers van De Schakel