Paul Marlière,
internationaal erkend speurder
Paul Marlière zal op 1 januari 2022 zijn job als speurder bij de GAD op de luchthaven van Bierset verlaten na een carrière van 34 jaar bij onze administratie. Hij is een internationaal erkend deskundige op het gebied van verdovende middelen, nieuwe psychotrope stoffen (NPS), wapens en in het bijzonder de analyse van exprespost en luchtvracht. Hij gaf talrijke opleidingen in het buitenland, vooral in Afrika, onder leiding van de Verenigde Naties maar hij aarzelt ook nooit om nieuwe medewerkers bij onze administratie te coachen. Zijn samenwerking zowel intern als extern (politie, justitie, inlichtingendienst, ...) wordt door iedereen geprezen, dus vonden zijn collega's dat een medaille een mooie bekroning zou zijn voor zijn zeer succesvolle loopbaan bij de douane.
Paul, was het een jongensdroom om douanier te worden of volgde je een opleiding om andere dingen te doen in het leven?

Eerlijk gezegd heb ik er in mijn jeugd nooit aan gedacht om carrière te maken bij de Douane. Ik kende douaniers vooral 'aan de andere kant van de barrière'. Mijn vader was namelijk officier bij de Belgische strijdkrachten in Duitsland en wij staken regelmatig de grens over in Lichtenbush. Later toen ik matroos was bij de koopvaardij, passeerde ik de toekomstige collega's bij mijn terugkeer in de thuishaven (Antwerpen...). Het is dus eerder toevallig dat ik in 1987 bij de Douane in Eynatten terechtkwam, waar ik aan een lange en gevarieerde loopbaan begon, maar ik kijk tevreden terug op de kansen die ik bij deze administratie kreeg.
Ben jij matroos geweest, dan?

Ja, ik was matroos gedurende vijf jaar. Ik heb er namelijk altijd van gedroomd om de wereld te ontdekken...
Mogen we dan ook weten, hoe je dan bij de Douane bent terechtgekomen?

Wel, bij één van de keren dat we terugkeerden naar België leerde ik mijn toen, toekomstige echtgenote kennen. De voorbije 39 jaar is zij mijn steun en toeverlaat. Na de geboorte van ons tweede kindje - uiteindelijk zijn dat er 4 geworden en zijn we nu de trotse grootouders van 4 kleinkinderen - vond ik het belangrijk om een goede job te vinden. Ik nam deel aan een examen voor het Ministerie van Financiën (nu FOD Financiën) uitgeschreven door het Vast Wervingssecretariaat (nu Selor). Toen ik slaagde, mocht ik kiezen uit verschillende administraties (Directe Belastingen, Kadaster, enz.), maar ik dacht: "Waarom zou ik niet bij de Douane gaan?" Uiteindelijk vind ik dat ik een goede keuze gemaakt heb.
Hoe lang werk je trouwens al voor de GAD op de luchthaven van Bierset en heb je voorheen nog bij vele andere diensten gewerkt?

Ik startte bij de collega's in Eynatten in het begin van december 1987. Vervolgens muteerde ik naar de dienst Accijnzen te Verviers en bleef er 3 jaar.

Toen ik slaagde voor het examen van opsteller (nu administratief assistent) in 1990, werd ik benoemd in het grenskantoor Visé, dat aan de E25-snelweg ligt tussen Visé en Maastricht. Daar nam ik voor het eerst verdovende middelen in beslag. Er volgde echter nog veel meer inbeslagnames...
Op 31 december 1992 sloot ik met mijn collega's de deuren van dit kantoor vanwege de opening van de binnengrenzen in de EU (zie onderstaande krantenartikelen).

Hoe heb je deze buitenlandse missies ervaren?

Het waren internationale missies om toezicht te houden om het embargo tegen Servië en Montenegro. Deze missies bestonden uit douaniers uit verschillende delen van de wereld: het was voor mij echt dé gelegenheid om te ontdekken dat 'de douane' één grote familie is.

Je begrijpt en spreekt ook Nederlands, heeft je dit geholpen in je carrière?

Mijn Nederlands is niet uitstekend maar heeft mij zeker geholpen om betere relaties uit te bouwen met mijn collega's, zoals bij de cel Precursoren en met de collega's van de GAD-Zaventem.
Paul samen met zijn Afrikaanse cursisten
Wat drijft je om elke dag het beste van jezelf te geven in de strijd tegen drugs, wapens, CITES enz. op de luchthaven van Bierset?

Ik heb deze job bij de GAD altijd fascinerend gevonden: het GAD-virus werd mij doorgegeven door onze collega's in Zaventem zoals Danny Struys, Paul Meuleneire en vele anderen die ik via deze weg graag wil groeten en ook bedanken. Dankzij deze job heb ik ook vele contacten kunnen leggen met buitenlandse collega's en is er een wereld voor me open gegaan: de douane is inderdaad één grote familie en die geest van wederzijdse hulp is fantastisch.
Is er een opvolger om uw strijd voort te zetten?

Wat de "opvolging" betreft, heb ik het geluk om jonge collega's te hebben aan wie ik dit virus heb kunnen doorgeven. Ik hoop dat dat zo kan blijven en dat zij een even boeiende carrière zullen hebben als ik. Als ik toch een spijtbetuiging mag uitspreken, dan is het dat onze administratie structureel niet voldoende mechanismen ontwikkelt om een "overdracht van kennis" te organiseren, want het is immers bijzonder verrijkend om de opgedane ervaring te kunnen delen.
Hoe wil jij dan deze overdracht van kennis laten doorgaan?

De problemen in verband met "drugs, precursoren en NPS", en ook CITES of andere "gemeenrechtelijke" aangelegenheden zijn problemen die al onze diensten kunnen treffen, zowel in de luchtvaartsector als bij wegcontroles. Het zou interessant kunnen zijn om zowel theoretisch als praktisch (begeleiding op het terrein) ervaringen te kunnen wisselen met deze collega's.

Wat betekent deze medaille voor jou?

 

Het is een genoegen om deze medaille te mogen ontvangen want het is toch een vorm van erkenning maar als je van je werk houdt, heb je geen bedankjes nodig . Ik vind vooral dat deze medaille aan het hele team toebehoort, want zonder team, geen resultaten.

Hoe kijk je tegen je pensioen aan?

 

Ik vertrouw erop dat mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen ervoor zullen zorgen dat ik me niet verveel, dus geen gevaar op dat gebied. Ik twijfel er ook niet aan dat mijn collega's hun "Papy" op de hoogte zullen blijven houden van hun activiteiten .

 

Het is natuurlijk zo dat we een veeleisende, drukke job hebben, dus hoop ik tijdens mijn pensioen meer tijd over te houden om de wereld verder te ontdekken.

Dat wensen we je zeker toe Paul, geniet van je opruststelling en heel erg bedankt voor de fijne samenwerking de voorbije jaren.
Paul aan zijn bureau
omringd door tal van inbeslaggenomen voorwerpen
10.09.2021  •  tekst: vertaald uit het Frans door A.V.P.  •  Foto's: Stéphane Biebuyck, Paul Marlière en Kathleen De Backer
Na een succesvol examen werd ik benoemd tot adjunct-verificateur (nu financieel deskundige) in de Motorbrigade van Luik. Na drie jaar muteerde ik naar de Motorbrigade van Malmedy, waar ik ook nog eens drie jaar werkte.
Dan kreeg ik tweemaal de kans om deel te nemen aan twee internationale missies in Macedonië gedurende de Balkanoorlog.

Van 1999 tot 2000 werkte ik nog voor de cel 'Precursoren' als verificateur (nu fiscaal deskundige) tot de GAD Luik (luchthaven Bierset) werd opgericht. Tot op de dag van vandaag maak ik nu deel uit van dit team.

Dankzij mijn job bij de GAD kreeg ik de gelegenheid om verschillende landen te bezoeken o.a. ter gelegenheid van internationale meetings (Pompidou-groep, voorbereiding van internationale operaties...). Sinds vijf jaar word ik ook regelmatige ingezet als lesgever in Afrika voor de ONUDC (Bureau voor drugs- en misdaadbestrijding van de Verenigde Naties).