Ik trainde voor het
Tijdens het Nationaal Defilé was er bij de burgerlijke parade naast een gemotoriseerd detachement ook een detachement te voet aanwezig van de douane. Dankzij de professionele training die ze genoten en de enorme inzet van de deelnemende collega’s kunnen we met trots aankondigen dat zij een zeer puike prestatie hebben neergezet.

Dat geld zeker ook voor de collega's van de diensten van de Voorzitter (voor de logistieke ondersteuning, het helpen bemannen van de infostand, ...), onze collega's van P&O (om info te verstrekken over rekruteringen op de infostand) en onze douaniers op de infostand (Communicatie, CITT, scanvan, motards,...). Dit jaar ging daar veel aandacht naar de Tactical First Aid- opleiding, maar daar zal het thema van het burgerlijk defilé "Samen voor de vrijheid en de veiligheid van ons allemaal” wel voor iets tussen gezeten hebben .

De Schakel brengt u de getuigenissen van Tarek Boudaoud, Ariane Chavet en Anthony Windels die deelnamen aan de training in Lombardsijde en Gembloux. Bovendien hebben we voor u ook nog een mooie fotoreportage van alle collega’s die deelnamen aan de nationale feestdag te Brussel.

Nationaal Defilé 2019
Waarom namen jullie deel?
Anthony: "Al van jongs af aan keek ik vol bewondering naar het defilé en naar de mensen die eraan deelnamen. Tevens denk ik dat ik hierbij kan bijdragen tot een grotere naambekendheid en een beter imago voor de douane. Het is een uniek moment om onze diensten te promoten. Ik mocht vorig jaar al deelnemen aan het detachement te voet en wou deze ervaring nog eens overdoen. De groepssfeer onder de deelnemers was op zich al reden genoeg om nog eens mee te doen."
Tarek: "Het was ook een gelegenheid om te zien hoe de parade van binnenuit wordt voorbereid en ontplooid. Dat is heel iets anders dan van achter de nadarbarrière of voor de televisie."
Ariane: "Ook zijn er mensen die geloven dat “er geen douaniers meer zijn” sinds de controles aan binnengrenzen van de EU weggevallen zijn - behalve misschien bij havens, luchthavens en controles langs de weg. En ze weten niet dat er ook  veel collega’s op een kantoor werken, zoals ikzelf (hulpkantoor te Eynatten). Ik wilde dan ook “het kantoorpersoneel” van onze administratie representeren en niet in het minst  als enige Duitstalige deelnemer in het “douane-detachement te voet” de Duitssprekende collega’s bij de douane vertegenwoordigen."

Hoe verliep de opleiding?
Anthony: "De trainingen waren op te delen in twee blokken. Het eerste blok was een week opleiding te Lombardsijde met overnachtingen. Dit was een groot verschil met het voorgaande jaar waarbij wij 10 dagen opleiding hadden te Antwerpen. Het Kamp in Lombardsijde gaf ons het voordeel dat wij dagelijks langer konden oefenen en met een korter algemeen programma konden werken. Door te verblijven in het kamp konden wij ons over de middag even verfrissen of zelfs omkleden. Bovendien bracht de zeebries vaak de nodige koelte en verfrissing.

Het tweede blok oefeningen waren twee dagen te Gembloux. Tijdens deze dagen trachten we vooral alles te perfectioneren. Hierdoor konden we ook eens deze unieke site zien van de Finshop. We konden gelukkig carpoolen, wat de 2 uur durende rit naar de site aangenaam maakte."

Ariane: "De training verliep zoals ik verwachtte:  veeleisend en vermoeiend. Maar dat was niet erg want als je een goed resultaat wil neerzetten, moet je bereid zijn om energie en tijd te investeren. Een goede fysieke conditie helpt natuurlijk.
Naar mijn mening hadden we de tijd die uitgetrokken werd voor deze training  op zijn minst nodig om het gewenste resultaat te bereiken. Waarschijnlijk lijkt het van buitenaf gemakkelijker dan het is:  maar met 50 mensen in de juiste cadans lopen, constant het lichaam in de correcte houding houden, de armen en benen tegelijkertijd en op gelijke hoogte heffen en zwaaien enz. is geen sinecure. Je mag daarbij ook nooit de concentratie verliezen want  je mag zeker geen commando  missen."
 
Ariane: "Zelfs al klinkt het nu behoorlijk zwaar en serieus, toch denk ik  dat ik kan spreken voor de meerderheid van de deelnemers (zo niet voor iedereen) en zeggen dat we een geweldige tijd hebben gehad en met veel plezier samen gewerkt hebben. De echo’s die ik hoorde in de wandelgangen, gingen zeker die richting uit."
 
Tarek: "We werden echter perfect ondersteund door de CITT - collega's. Zij verzorgden een onberispelijke voorbereiding en bewezen ook dat zij vanuit pedagogisch oogpunt aan de top staan als instructeurs. Wij danken ons succes aan hen.
Ik wil trouwens alle deelnemers aan de parade van 2018 ook danken voor de hulp, de tips en de aanmoediging die ze  hebben gegeven om de looptechniek te verbeteren."
Hoe was het om in Lombardsijde te overnachten?
Tarek: "Niet iedereen leeft in hetzelfde tempo, maar er was een totaal wederzijds respect: degenen die rust nodig hadden werden niet gestoord in de kamers, waar we soms met 7 tot 8 personen samen sliepen."
Anthony: "Het feit dat er velen van ons bleven slapen in het kamp Lombardsijde zorgde dat de sfeer tussen de deelnemers snel goed zat en we elkaar beter leerden kennen. Hoewel er ook moeilijke momenten waren zoals 's nachts toen er in de kamer waar ik verbleef een opbod was aan gesnurk. Volgens mijn collega's heb ik ook op dat vlak mijn steentje bijgedragen."
Ariane: "Op de militaire basis moesten we de nacht doorbrengen op een eenvoudig ingerichte, gezamenlijke slaapzaal  zodat het er nooit helemaal stil kon zijn. De gemeenschappelijke sanitaire voorzieningen zaten op de gang, maar werden wel dagelijks schoongemaakt. Ik had geen moeite met deze omstandigheden, maar dat gold niet voor iedereen."
Hoe reageerde je familie op de training weg van huis?
Tarek: Er moesten inderdaad regelingen worden getroffen om een week lang het huis te kunnen verlaten: ik heb het geluk om een begripvolle vrouw te hebben die voor ons derde kindje zorgde terwijl mijn schoonouders naar zee trokken met mijn twee dochters van 6 en 4 jaar oud.
Anthony: Qua privé was dit natuurlijk een grote belasting. Mijn vriendin had er geen probleem mee dat ik deelnam, maar was het toch niet meer gewoon dat ik zolang weg was. Gelukkig bestaan er tegenwoordig genoeg communicatiemiddelen om in contact te blijven. Tevens heb ik in Roeselare zeer goede collega' s die met haar iets zijn gaan eten om de week wat te breken. 

Ariane: Mijn familie reageerde positief en stelde mijn deelname op prijs. Mijn kinderen zijn al iets ouder maar zijn heel verschillend van karakter. De jongste woont nog steeds bij mij, maar weet zich wel te organiseren. Ze houdt er ook wel eens van om het huis voor zich alleen te hebben.
Hoe was de sfeer in de groep, heeft deze opleiding bijgedragen tot de positieve korpsgeest
Ariane: "Voor de opleiding van het detachement “te voet” waren er 31 Vlaamse, 14 Waalse en 1 Duitstalige douanier. Bij aanvang werden we onderverdeeld in twee taalgroepen (FR-NL): je kan dan in kleinere groepen oefenen en je hoort de commando’s slecht in één taal.  In het begin hielden de meesten zich zowat bij hun eigen groep. Pas vanaf het moment dat alle deelnemers samen moesten trainen, groeide stelselmatig het groepsgevoel.
De instructies werden vanaf dan altijd in het Nederlands en het Frans gegeven. Regelmatig richtte hoofdinstructeur Dirk Thomas zich dan ook nog eens in het Duits tot mij, wat er in de beginperiode voor zorgde dat de anderen allemaal naar mij keken. Dat stoorde me wel een beetje. Ten eerste omdat ik geen aparte behandeling wilde ( en niet zoveel aandacht krijgen) en ten tweede omdat ik de commando’s begreep zonder die vertaling. Toch was het helemaal niet nodig om me te generen om de commando’s in het Duits te krijgen, want het Duits is de 3e officiële taal van ons land . Wat voor de Nederlandstalige en Franse collega’s de normaalste zaak van de wereld is, is voor de Duitstalige collega’ s toch nog steeds niet evident. Dat is jammer. Dus na deze overpeinzing besloot ik om de goedbedoelde inspanningen van Dirk te waarderen en dit te laten blijken door bij het appel mijn aanwezigheid te bevestigen met een klaar en duidelijke “Anwesend”.  Een leuke opsteker, toch.
Al met al vond ik de sfeer in de groep  zeer positief en constructief. Het korpsgevoel groeide ook door elkaar te steunen. Zo controleerden we elkaar op de correcte uniformdracht net voor de instructeur ons zou controleren of we deden nog wat extra oefeningen op de arm-beencoördinatie met degenen die het er  moeilijk mee hadden."


Anthony: "In mijn ogen zat de sfeer zeer goed. Doordat er velen bleven slapen te Lombardsijde kreeg je een echt korps/groepsgevoel. Van de 50 deelnemers denk ik dat er een 35 tal bleven slapen. Samen met nog een 10 a 12 instructeurs van het CITT ( voor begeleiding, logistiek,..).

Na de trainingen kon men 's avonds wat praten en samen ontspannen. Sommigen hadden zelf nog energie genoeg over om gezamenlijk te sporten.
De mensen die je leert kennen in zo'n groep worden soms echte vrienden of een hulp in ons werk voor de douane.
Tarek: "We hadden de indruk dat we elke dag op teambuilding waren met de collega's. Dat gevoel was sterker dan de ervaring dat je elke dag ieders persoonlijkheid iets beter leerde kennen.
Het was heel leuk om samen te kletsen, grappen te maken, elkaar te helpen en zelfs een drankje te drinken: er waren geen Vlamingen, Walen of Duitstaligen, we waren allemaal Belgen trots op hun land en bereid om er hard voor te werken zodat we het konden vertegenwoordigen."
Zo heb ik bij enkele vragen over passagierscontrole kunnen stellen aan mijn collega's van Zaventem die mee defileerden en heb ik een andere collega kunnen helpen bij een PV waar hij moeite mee had."
Flip - flops

Ariane: "Na een ochtend kilometers lagen marcheren onder een brandend zonnetje,  hadden enkele dames, waaronder ikzelf, last van vreselijke, verhitte voeten. Toen we gingen lunchen in de (leger) mess ruilden we onze interventiebottines in voor gemakkelijke en vooral “frisse” flip flops. Voor het overige droegen we ons uniform.
Toen we echter de mess betraden, trok het flip-flop- geluid van onze aanstekers de nodige aandacht (lees blikken) van de aanwezige soldaten... Een beetje later, kwam  één van de militairen naar ons toe en maakte ons er vriendelijk maar kordaat op attent dat dergelijk schoeisel ongewenst was. Beschaamd over onze onwetendheid betreffende de strikte dresscode, hebben we ons meteen verontschuldigd en verzekerd dat we deze opmerking ter harte zouden nemen. Maar daarmee was de kous nog niet af: een golf van dresscode-instructies voor alle aanwezige douaniers vanwege onze instructeurs volgden. Tijdens de briefing vertelden ze ons dat de militaire code vereist dat we ofwel in volledig uniform rondliepen of volledig in burger. Maar dat het ook dan niet gepast is om met open schoenen rond te lopen of blote benen te tonen. Bovendien wordt er verwacht dat wanneer je op het terrein tussen de gebouwen loopt ook steeds een hoofddeksel (kepie) draagt.
Bij de volgende maaltijd presenteerden we ons uiteraard in een volledig en correct uniform, wat tevreden blikken van waardering ontlokten bij de collega’s van het leger." 
         Pascal Flament.

Anthony: "Alle dagen begonnen met het appel of het omroepen van de namen. Wij staan dan allen in "ter plaatse rust" en op het moment dat je naam wordt geroepen gaan we met een voetslag in “geef acht” staan en roepen: “Présent” of “Tegenwoordig”.
Op de laatste dag van de oefeningen besloten we met zijn allen om het appel iets memorabeler te maken. Toen tijdens de naamafroeping onze Franstalige collega Pascale Flament ( brigade Moeskroen) aan de beurt was, riepen alle Vlaamse collega’s in geef acht: "Tegenwoordig”. Je zag dat de detachementscommandant en onze instructeurs begonnen te lachen."
Hebben jullie ook enkele
leuke anekdotes?
Tarek: "Op de eerste dag in Gembloux liepen we niets vermoedend door een zwerm kleine dondervliegjes. Je ondervond veel jeuk, maar onze instructeur had  benadrukt  dat we tijdens het marcheren NIET mochten krabben. Het was ontzettend moeilijk om Stoïcijns verder te lopen.
Aan het einde van de tour, riep de instructeur: "Ter plaatse rust"  en "Krabben nu"
Het was geweldig om te zien hoe 45 mensen op hetzelfde moment begonnen te krabben dat het een lieve lust was. Dan volgde een golf van gelach, want hoe stonden we daar nu en ieder van ons die dacht dat hij alleen gebeten was door zo'n klein monster."
Hoe heb je de 21ste juli ervaren?
Tarek: "De stress klom overdag in crescendo: we moesten om 10.00u in Brussel zijn om tegen 16 uur klaar te staan voor het defilé. Maar eens uit de bus, realiseerden we ons terdege dat het vanaf dan om het échte werk ging: de menigte was aanwezig met hoeden, vlaggen en verf op hun gezichten.

Toen het tijd werd om in de  richting van het startpunt van de parade  te wandelen, zagen we de concentratie van mensen escaleren; we merkten dat onze bewegingen goed zaten, dat onze stops duidelijk werden gemarkeerd en dat de menigte onder de indruk was. Dat werkte stimulerend. 

Toen we echter echt van start gingen, had ik het gevoel dat ik in een bel zat. Ik zag of hoorde de menigte naast me niet: ik keek recht vooruit en concentreerde me op het lopen en de muziek.

Eenmaal ten einde, viel de stress weg: we applaudisseerden voor elkaar, we lachten, we waren trots omdat we wisten dat het ons gelukt was en dat onze prestatie overtuigend over kwam."
Ariane: "Ik beleefde het defilé 21 juli in een sfeer van  plezier en een gevoel van trots en eenheid maar er was ook de nodige ernst en concentratie die je nodig hebt om dergelijke opdracht tot een goed einde te brengen.

Ik denk dat we er wel in geslaagd zijn om een goed beeld neer te zetten van de douaneadministratie op zich en haar personeel in het bijzonder. In ieder geval ben ik heel tevreden over ons optreden en over de schitterende ervaring binnen deze, oorspronkelijk, heterogene groep."

Anthony: "Ik heb er dit jaar meer van kunnen genieten. Doordat ik al eens had deelgenomen kwam de stress pas op het laatste moment. Ik wist al op voorhand dat het merendeel van de dag inhield dat we moesten wachten. Wachten op inspectie, de minister en wachten tot we eindelijk mochten beginnen.
Hoewel onze laatste training niet zo goed verlopen was, wisten we verder op de dag dat het goed ging komen. Toen we de allerlaatste training hadden afgewerkt en naar buiten marcheerden hoorden wij reeds enkele politiemensen opmerken dat wij het zeer goed deden. Toen de bussen ons afzetten aan de congreskolom, marcheerden we in gelid naar onze wachtplaats. Wij stopten naast het detachement oud-strijders. Van zodra het gelid werd gebroken, werd ik aangesproken door enkele veteranen die meteen vertelden dat ons peloton dit zeer goed deed en we trots mochten zijn op onszelf. Het was echt genieten om dit van hen te mogen horen."
Wil je
deze ervaring nog eens meemaken?
Tarek: "Natuurlijk zullen de gevoelens van trots en eenheid over een jaar nog steeds intact zijn! We toonden samen met het gemotoriseerde detachement en de collega's van de verschillende infostands dat de douane bestaat, goed vertegenwoordigd is op het terrein en zich met de nodige ernst en strengheid kwijt van haar taken. Hopelijk zijn we volgend jaar iets langer in beeld en vertelt men het publiek meer  over ons werk."
Ariane:"Oh ja, absoluut! Ik wil volgend jaar heel graag  opnieuw deelnemen, in de hoop dat er last minute geen onvoorziene omstandigheden roet in het eten komen gooien natuurlijk. Ik heb geprobeerd om enkele van mijn collega’s  te overtuigen om volgend jaar ook deel te nemen.  We zullen zien of het iets opgebracht heeft."




Anthony: "Hoewel het elk jaar weer aanpassen is aan de drill en het vele marcheren, zou ik mij onmiddellijk weer inschrijven als ik de mogelijkheid kreeg. Mits het privéleven dit toelaat. Een week van huis weg zijn, is immers niet vanzelfsprekend."
Foto's: Dirk Berckmans, Claude Heyman, Karin De Vos en Anthony Windels
Opmaak: A.V.P.

Verboden te krabben!