Ter nagedachtenis aan Antoine Van Ooteghem
Beste Hilde,

Het kwam als een donderslag bij nacht, het bericht over het overlijden van Antoine Van Ooteghem.
Het is bedroevend om te moeten gaan, maar het is des te erger dat dit voorvalt midden een pandemie die alle activiteiten heeft stilgelegd. Er zijn veel vrienden en collega’s die graag bij een afscheidsplechtigheid aanwezig waren geweest.

Antoine kwam al eventjes in mijn leven toen ik een jaar of zeven was en ik met mijn ouders boven het douanekantoor aan De Stuiver in Zelzate woonde. Hij was van een nieuwe lichting en ik weet dat mijn ouders het leuk vonden om een echte Meetjeslander in het korps te ontmoeten. Mijn pa was toen hoofdbrigadier en moeder trad op als visiteuse en poetsvrouw voor het kantoor.

Tijdens de loopbaan begonnen wij samen te werken toen Antoine nog inspecteur Geschillen was bij de Directie Antwerpen DA. Ik deed dezelfde job in Gent en als er een kink in de kabel kwam, zochten we naar een collegiaal advies en een eenduidig standpunt. Later kwam hij naar Gent met zijn benoeming tot gewestelijk directeur en hadden wij een stevige samenwerking. Gewoon simpel en no-nonsens. Met naast het werk van tijds ook plaats voor een verzetje, dit in een kameraadschappelijke sfeer zonder graad of stand.
.
Na het pensioen heeft hij nog enthousiast meegedaan aan ons wekelijks ‘Muziekske’, dat wij met onze al dan niet ludieke commentaar rondstuurden. Het is dan dat hij beginnen schrijven is over zijn jeugd en de opstart van zijn loopbaan. Ik hoop dat hij zijn verhaal heeft kunnen afmaken.

Beste, Annemie en ikzelf delen in je rouw.
Wij gedenken Antoine. Het ga hem voor de wind op zijn laatste reis.

Roger Van den Bulcke en Anna Marie Van Peteghem
Beste,

Ik kende Toine al van voor hij bij de Douane kwam.
Ik ontmoette hem in een dancing in Assenede en hij wist dat ik reeds van september 1957 technisch klerk was. Hij kwam erbij in september 1959.
Toen hij in Gent directeur* was, ben ik met hem bij meerdere firma's op bezoek geweest. Van zijn omgeving wist ik dat hij mij "den directeur van het Waasland" noemde.
Ook is hij mij meerdere keren komen opzoeken op Linkeroever, op de vaste douanepost in het bedrijf van Union Carbide waar ik vanaf 1965 als eerste verificateur-accountant was tewerkgesteld.
Ik zal Toine gedenken als een “rasechten douanier”.

Gilbert Willems


*De heer Van Ooteghem was gewestelijk directeur te Gent van 1 oktober 2000 tot 31 augustus 2002
Beste Hilde,

Met verslagenheid vernam ik het nieuws van het plotseling overlijden.
De herinnering aan Antoine zal verder blijven leven in TUAN, de intranetsite die ik nog altijd bijna dagelijks bijwerk.
Hij was voor mij een fijne baas, ook al was het maar voor 9 maanden.

Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Peggy Mertens

Geachte,

Namens gans het team van de Regiekamer Gent onze oprechte deelneming met het verlies van Antoine, we willen de familie en vrienden heel veel sterkte toewensen met dit verlies.

We betuigen ons innig medeleven. Wees getroost door de vele mooie herinneringen die u zult bewaren en koesteren.

Met vriendelijke groeten,
Regiekamer Gent
Met leedwezen heb ik het heengaan van deze gewaardeerde oud-collega vernomen.
Mijn eerste herinneringen aan Antoine dateren uit de prille jaren zeventig van vorige eeuw. Net zoals de vele generatiegenoten die in die periode bij de douane de verificatiecursus hebben gevolgd, zal Antoine me bijblijven als de begenadigde leraar scheikunde, niet bepaald de meest begeesterende materie voor een groot deel van zijn leerlingen. Maar Antoine wist de wereld van atomen en moleculen op zijn eigen onnavolgbare wijze zo in te kleden dat zijn lessen zowaar aangenaam en boeiend om volgen waren.

Antoine was een man met veel talenten die ze in alle eenvoud en discretie ten dienste heeft gesteld van de gemeenschap. Antoine heeft in niet geringe mate meegeschreven aan de rijke douanegeschiedenis uit de tweede helft van vorige eeuw. Dit schrijven mag zelfs letterlijk genomen worden. Ik zal hem blijven herinneren als auteur van talloze artikelen, cursiefjes, bijdragen en geschriften over het douaneleven in de naoorlogse jaren. Een man met een gouden pen, die nu eens op anekdotische dan weer op hilarische wijze, veelal met een schalkse toets, het reilen en zeilen bij de douane uit die jaren heeft beschreven en bij menig lezer een monkellach op de lippen heeft weten te toveren.
Toen ik hoofd werd van de redactie in 1996 bleek zelfs dat Antoine Van Ooteghem de grappenmaker van dienst was. Al jaren schreef hij spraakmakende cursiefjes en hij zat blijkbaar nooit verlegen om een kwinkslag. Hoewel het ook wel eens gebeurde dat een lezer zich geviseerd voelde en niet zo ‘kon lachen’ om wat er geschreven stond.

Ik geef dan ook grif toe dat ik me niet echt op mijn gemak voelde, toen de heer Van Ooteghem voorstelde om ‘zijn memoires’ te schrijven. Op die manier wilde hij me steunen bij het samenstellen van De Schakel, een tijdschrift dat toen nog maandelijks uitkwam en een 24 pagina’s telde.

Al vlug heb ik mijn visie moeten bijstellen. Spontaan en stipt lag er elke maand een nieuwe bijdrage op mijn bureau van wel 4 pagina’s lang (!), voorzien van de nodige illustratie. Hij was ook ver vooruit op zijn tijd en toen we digitaal gingen, was dat voor hem kinderspel om de teksten via de computer aan te bieden. Hij ontpopte zich als een geboren verteller en ja, het is wel gebeurd dat ik niet akkoord ging met de manier waarop hij iets omschreef, maar na enig weerwerk van zijn kant, kwamen we altijd tot een akkoord.

Bijna 25 jaar lang heb ik op zijn volledige steun mogen rekenen. Schreef hij niet aan een tekst voor De Schakel dan werkte hij aan de digitale inventarisatie van de vele artikels die we ooit publiceerden. Zelfs op zijn ziekbed was hij nog naarstig aan het pennen aan een volgend nummer van zijn memoires…
Altijd bezorgd, steeds gedreven en bereid om te hulp te schieten.

Met veel dankbaarheid en respect zal ik de heer Van Ooteghem dan ook in mijn herinneringen meedragen.

Anne
Hoofdredactrice
21 mei 1938 – 6 november 2020
Persoonlijk was het mij een voorrecht om hem als adjunct in de provincie West-Vlaanderen bij te staan in de luttele tijd dat hij gewestelijk directeur der douane en accijnzen in Gent is geweest. Hier heb ik Antoine leren waarderen als een sociaalvoelend, luisterbereid, breeddenkend, sportief man maar evenzeer een man die rechtlijnig beslissingen nam, volgde en verdedigde. Maar bovenal zal ik hem blijven herinneren als een man van de wereld die geen enkele uitdaging uit weg ging, een ware levensgenieter en levenskunstenaar.
Bij allen die hem hebben gekend laat Antoine ongetwijfeld een leegte na. Mijn gedachten gaan in het bijzonder uit naar Hilde, zijn echtgenote, en de familie die ik veel sterkte toewens bij het verwerken van dit plotse afscheid.

Met genegen groet
Patrick Cypers

Wie schrijft die blijft ...
Zelzate- Haven: 1959 : Antoine Van Ooteghem, Alidor Ouvry en Albert De Vrieze
Zijn de meeste collega’s toevallig bij deze administratie terechtgekomen, dan ging dat niet op voor Antoine Van Ooteghem. “Men zou mij een douanier ‘uit roeping’ kunnen noemen” zei hij ooit zelf.
Op 3 september 1959 startte hij zijn loopbaan als technisch klerk bij den Tol. Hij ging zich aanmelden op de directie te Gent en werd daar meteen aangeduid om stage te lopen in Zelzate-Haven. Een opleiding zou volgen, want op dat moment waren er geen plaatsen meer vrij in de Douaneschool te Kapellen

Op 1 mei 1960 kreeg hij de standplaats Antwerpen. Dat was pas de tweede keer in zijn leven dat hij deze provinciestad bezocht. Als schooljongen had hij er als eens geweest om met de klas de Zoo te bezoeken. Toen kon hij wellicht niet voorzien dat hij een groot deel van zijn leven hier zou doorbrengen samen met zijn echtgenote Hilde. 3 maanden voor zijn huwelijk, in de tweede helft van de maand april van 1964, kreeg hij na jobs in Gent Entrepot, de haven en Menen-barakken opnieuw een plaats aangeboden in de grootstad. Omdat het toen nog verplicht was om binnen een straal van 10 km van je werkplek te wonen, verhuisden beiden naar Ekeren, een dorp vlakbij de haven, waar hij vooral op Antwerpen-Noord tewerkgesteld werd.
Ondertussen, in de loop van 1964 tot half 1965, mocht hij de cursus volgen ter voorbereiding van het examen voor verificateur. Wellicht heeft de heer Van Ooteghem zich toen al voorgenomen zelf ooit voor de klas te staan...

Het zou nog tot in 1985 duren eer ik hem leerde kennen. Hij was toen niet alleen het hoofd van de Opleidingsdienst te Antwerpen, maar gaf zelf ook les en hij hield woord. Wij kregen ‘Comptabiliteit’ van hem. Bijzonder gedreven wist hij ons in een mum van tijd de complexe boekhouding van een douanekantoor diets te maken. Ik keek zelfs uit naar die lessen, hoewel boekhouding voordien nooit tot mijn favoriete vakken behoorde. Niet dat hij het moest hebben van flauwe grappen om de cursisten bij de les te houden. Hij was mijns inziens zelfs streng, waardoor ik ervan uitging dat hij als chef op de afdeling ook “gene gemakkelijke” was. Toch heeft mijn voormalige collega Chris (Van der Schraelen) me dikwijls toevertrouwd dat de heer Van Ooteghem één van de beste bazen was die ze gekend had. En zij kon het weten want jarenlang was De Schakel onderdeel van de dienst Opleiding.
Als chef samen poserend met alle collega's van de dienst Opleiding Antwerpen
Lesgeven over het Enig Document ingevoerd in 1993
Zelzate- Haven: 1959 : Antoine Van Ooteghem, Alidor Ouvry en Albert De Vrieze
Lesgeven over het Enig Document ingevoerd in 1993
Als chef samen poserend met alle collega's van de dienst Opleiding Antwerpen