Groepsfoto met de instructeurs en de collega's - cursisten van Josien
Gehurkt op het zadel
In amazonezit
Josien,
de eerste vrouwelijke motorrijder bij D&A
De 29-jarige Josien kwam 8 jaar geleden bij onze administratie. Daarmee trad ze zowel in de voetsporen van haar mama als haar grootmoeder. Een driegeslacht dus. Onder de vrouwelijke collega’s is dat al opmerkelijk, maar wat onze sympathieke collega ook bijzonder maakt, is dat ze sinds 15 oktober als eerste vrouw deel uitmaakt van het Nationale Motorrijdersteam. Een job die ze met veel plezier en enthousiasme uitvoert, zegt ze zelf...
Josien, waarom ben je douanier geworden?

Ik interesseerde me altijd al voor veiligheidsdiensten maar ik leerde de douane kennen via mijn moeder, want zij werkt hier sinds 2001. Bovendien brachten we in het laatste jaar secundair tijdens een dag ‘Werkplekleren’ een bezoek aan het Rummageteam en zo ontdekte ik dat er ook gespecialiseerde diensten zijn binnen deze administratie. Uiteindelijk was het een voor de hand liggende keuze, want niet alleen mijn moeder Veerle is douanier te Antwerpen en ook mijn grootmoeder Lea werkte als oud-collega in Wuustwezel en Meer.
Een driegeslacht, best uitzonderlijk! Maar, waarom koos je uiteindelijk voor een opleiding tot motorrijder?

Toen ik 24 jaar werd, ben ik meteen voor mijn rijbewijs A gegaan. Motorrijden heeft mij altijd geïntrigeerd en het gevoel dat het met zich meebrengt is echt fantastisch! Daarom wilde ik graag van mijn passie mijn beroep maken. Omdat er na bijna 10 jaar sinds de vorige opleiding weer een vacature werd uitgeschreven en het voor mij tijd was om een nieuwe uitdaging aan te gaan, heb ik mijn kans gewaagd en mij voor de volle 100% gesmeten.
Hoe verliep die training voor jou, want we weten ondertussen al wel dat die niet is weggelegd voor doetjes?


Volgens mij is het algemeen bekend dat de douaneopleiding ‘Motorrijder’ een intensieve training is van 12 weken. Ook discipline wordt hoog in het vaandel gedragen. Er wordt terecht geen onderscheid gemaakt tussen mannen en vrouwen. Onze opleiding ging door in de kazerne van Elsenborn. Hoewel er voor het eerst een vrouw deelnam, moest er af en toe wel geïmproviseerd worden, maar alle collega’s waren bijzonder hoffelijk.

Voor ik eraan begon, hebben heel veel mensen mij gewaarschuwd hoe zwaar de training is en de eerste dagen werd dit ook meteen duidelijk. Verhalen horen of het zelf doen, is toch een wereld van verschil. We zijn de opleiding met 12 kandidaten gestart en na de tweede week waren we nog met zes. Je moet constant het uiterste van jezelf geven, zowel fysiek als mentaal. Elke dag grenzen verleggen. Maar, ook dát is net een deel van de opleiding. Zo ben ik in de vierde week twee dagen na elkaar best stevig gevallen waardoor ik een kwetsuur had aan zowel mijn rechter- als mijn linkerbeen. Dit bemoeilijkte de opleiding heel erg en dat zijn momenten dat je moet doorbijten en wilskracht tonen.

Ook de onderbreking vanwege het coronavirus was niet makkelijk. De eerste weken terug thuis liep ik verloren omdat ik meteen de saamhorigheid en de structuur miste. Maar naast al het bloed, het zweet en de tranen hebben we ook heel mooie en fijne momenten beleefd. Vooral de verbondenheid met zowel de kandidaat-motorrijders als de instructeurs vond ik één van de leukste dingen aan de opleiding. We hebben elke week en zelfs dag afgeteld naar het einde van de opleiding maar achteraf gezien was het één van de meest fantastische periodes en ervaringen uit mijn leven.
Hoe bevalt je de job op de baan?

We zijn natuurlijk nog maar enkele weken bezig. En ondanks we een intensieve opleiding hebben genoten, is het vooral de ervaring op de baan die je vormt tot een goede motorrijder van de douane. Tot nu toe geniet ik enorm want elke dag dingen bijleren, in nieuwe situaties terechtkomen en vaak met andere collega’s samenwerken, … is dé droomjob waar ik me twee jaar intensief heb op voorbereid!

Hoe zijn de reacties van collega's, burgers, vrienden en familie?

Iedereen in mijn directe omgeving is heel enthousiast en trots. Ik heb enorm veel steun gekregen van familie, vrienden en collega’s tijdens de opleiding. Ik denk dat ik het niet zonder hen had gekund. De momenten dat ik minder in mezelf geloofde, kon ik op hen rekenen.

Bij burgers merk je dat het stereotype beeld ‘professionele motorrijders zijn mannen’ nog erg leeft. Vorige week nog keek een chauffeur verbaasd op toen ik zijn groet beantwoordde; hij had duidelijk een mannenstem verwacht. Op een ander moment stond ik klaar op het dispositief om te vertrekken, toen een dame me op de fiets vriendelijk toeriep: ‘Dag mijnheer’. Ik vind dat helemaal niet erg. 

Tussen de collega’s onderling wordt er ook geplaagd, maar zo lang dat dat gebeurt met het nodige respect lach ik graag mee. Wanneer zich een situatie zou voordoen, waarin ik kwetsende opmerkingen naar mijn hoofd krijg geslingerd zal ik passend reageren: ik kan mijn ‘mannetje’ wel staan en wellicht is negeren nog de beste oplossing. Toch heb ik het een keer meegemaakt tijdens een drugscontrole dat een overtreder mij niet te woord wilde staan en specifiek om een mannelijke collega vroeg. Die gaf hem meteen lik op stuk en antwoordde: “Ik denk het niet, je zal dit met haar afhandelen en anders blijf je hier maar staan tot je van gedachte wisselt.”
Heb jij nog een boodschap voor collega's, zowel mannelijke als vrouwelijke, die er nog aan twijfelen om motorrijder te worden?

Gewoon doen! Informeer je voor je aan de testen en opleiding begint wel bij de huidige motorrijders. Het wordt wel gevraagd om 2 jaar ervaring te hebben om met de motor te rijden. Het is een fantastische job maar het is zeker niet ‘zomaar een toerke doen als het zonneke schijnt’. Er is een groot verschil tussen een motorrijder in privésfeer en een professionele motorrijder. Het is werken in weer en wind en ook tijdens de job moet je je fysiek en mentaal 100% blijven geven.

Bedankt Josien, voor deze openhartige getuigenis.

Graag gedaan. Ik zou nog graag even mijn dank willen betuigen aan mijn familie, vrienden en collega’s voor hun steun de afgelopen twee jaar. En ook zeker een dikke merci aan mijn collega’s-cursisten waarmee ik deze ervaring heb mogen delen en de topinstructeurs voor hun professionele aanpak en geduld.
15.12.2021   •   Tekst en foto’s: Josien en A.V.P.   •   Opmaak: Ilse De Witte
MERCI aan allen!

In amazonezit

Gehurkt op het zadel

Groepsfoto met de instructeurs en de collega's - cursisten van Josien