Geef om haar

 

Collega’s Isabel Payne, tewerkgesteld bij de Dienst Regionaal Centrum Directeur Brussel, en Brenda Buys, aan het werk in het hulpkantoor van Antwerpen, schonken spontaan hun lange lokken weg aan het initiatief ‘Geef om Haar’ van Think Pink.

 

Dankzij deze staarten kunnen vrouwen en mannen met borstkanker die het financieel moeilijk hebben, steun krijgen bij de aankoop van een pruik of een trendy mutsje.

 

Een moedige beslissing, zeker als je weet hoe lang je moet sparen voor lang haar. Toch zijn beiden er het over eens: weten dat je iemand op deze manier helpt, geeft je een bijzonder goed gevoel. Laten we eens naar hen luisteren...

 

THINK PINK

Hallo Isabel, wat zette jou ertoe aan om je haar te doneren?

Isabel: Zowel in mijn familie als in mijn vriendenkring ken ik verschillende dames die met borstkanker te kampen kregen. Wanneer je dat nieuws verneemt, voel je je machteloos. Je wil hen uiteraard steunen maar hoe pak je dat het beste aan? Het begint al bij ‘Wat moet ik zeggen?’ en ‘Wat kan ik doen, zonder mezelf op te dringen?’ Ook al heb ik al verschillende keren die eerste stap gezet, het blijft moeilijk. Sommige getroffen mensen praten er niet graag over en ik merk ook dat er op het onderwerp ‘borstkanker’ of ‘kanker in het algemeen’ nog steeds een taboe rust.
De dochter van mijn partner had al twee keer gedoneerd aan ‘Geef om haar’ en dat leek me een heel goed idee om op die manier ook mijn steun te betuigen. Toch bleef ik een bezoekje aan de kapper uitstellen, tot ik dit jaar te horen kreeg dat iemand die me nauw aan het hart ligt ook getroffen is door borstkanker. Dit was voor mij het extra duwtje in de rug om nu maar eens de daad bij het woord te voegen. En ik moet toegeven, dat gevoel van ik heb iets kunnen doen, deed me bijzonder goed.
Ik sta 100% achter dit initiatief omdat ik denk dat haarverlies, ten gevolge van een bepaalde behandeling, voor vrouwen toch iets meer confronterend is dan voor mannen. Niemand kijkt op wanneer ze een man zonder haar over de straat zien lopen, voor een vrouw ligt dat toch totaal anders. Hierbij wil ik de impact die dit ongetwijfeld ook op getroffen mannen heeft zeker niet onderschatten.”
Ondertussen knikt Brenda instemmend...

Brenda: “Drie jaar geleden kwam mijn dochter, toen pas 18, met het idee om haar haren te doneren aan Think Pink. Ik vond dat een geweldig initiatief en sloot me direct aan. Het voelt inderdaad heel goed om iets te kunnen doen voor een ander. Het was echter wel slikken toen ik drie maanden later, in november, te horen kreeg dat ik zelf aan borstkanker leed.”

Heb je toen gebruik gemaakt van het aanbod om je een pruik aan te schaffen?

Brenda: “Ik kreeg inderdaad een brief van het ziekenfonds dat zij tegemoet kwamen in de aankoop van een pruik, maar ik besliste om er zelf geen te dragen. Ik koos voor mutsen en sjaaltjes en vaak liep ik ook zonder rond, zeker thuis.

Als ik familie of vrienden voor het eerst opnieuw ontmoette, vroeg ik wel: ‘Stoort het als ik mijn muts afzet?’ Dat nieuwe beeld van een Brenda zonder haar was voor mij confronterend, dus ik kon me wel voorstellen dat het voor hen ook niet evident was, maar iedereen stelde me gerust van ‘doe maar’. Daar was ik wel blij mee want het was lekker luchtig. Wellicht voelde ik me ook wel gesterkt door het feit dat verschillende vrienden opmerkten dat de nieuwe look me echt wel stond.”
Sinds 2020 heeft Think Pink nog een ander initiatief gelanceerd, namelijk om geld te doneren om lotgenoten te steunen bij de aankoop van een trendy muts van het merk Love Charlie. Ook een leuk idee, niet?

Isabel:
“Zeker, want niet iedereen heeft lang haar en op die manier kan je dan ook je bijdrage leveren.”

Welke lengte moet je haarlok dan hebben?

Isabel:
“Bij mij was dat nog 25 cm, maar ik heb me laten vertellen dat het ondertussen al 30 cm is geworden. Bovendien moet het haar gezond zijn. Of het al of niet gekleurd is, maakt niet uit. Het mijne was in ieder geval gekleurd.”

Kan je bij je eigen kapper terecht?

Isabel: “Ik kon gelukkig terecht bij mijn eigen kapper Coiffure MC in de Faluintjesstraat 48, te Meldert. Mandy regelde alles tot in de puntjes zodat mijn donatie bij Think Pink terechtkwam, maar dat is niet overal zo. “

Brenda: “Mijn kapster komt aan huis en ik wist niet of zij hieraan wilde meewerken. Ik heb zelf de speciale omslag bij Think Pink aangevraagd waarin je de afgeknipte staart dan gratis kan verzenden. Later kreeg ik van de organisatie ook nog een e-mailtje waarin ze me bedankten voor de steun. Persoonlijk vond ik dat wel erg attent.”
Oproep


Wie onder de lezers volgt ons voorbeeld en schenkt ook haar mooie lokken weg voor het goede doel ‘Geef om haar’. Je zal zien, het doet je goed.

Brenda en Isabel.
Collega’s die ook hun haren willen doneren aan Think Pink vinden meer informatie via:

www.geefomhaar.be
Isabel, jij hebt zelfs enkele tips voor ons om het contact te blijven onderhouden?

Isabel: “Ja, maar dat zijn geen grootse zaken, hoor. Zo stuur ik regelmatig een kaartje of ik bel eens. Vooraf stuur ik dan wel een berichtje met de vraag of een gesprekje wel kan, want je weet niet altijd of de mensen niet te vermoeid zijn door de chemokuur. Een cadeautje kan ook altijd zoals een ruiker bloemen of wat chocolaatjes... Hoewel, ik heb wel een vraag voor Brenda. Ik heb me laten vertellen dat mensen die al wat langer chemo krijgen, problemen kunnen hebben met hun smaak of de huid die veel gevoeliger wordt. Wat geef je best in dat geval?”

Brenda: Gelukkig had ik niet te veel last van smaakverlies, maar mijn huid werd wel heel droog. Ik stel voor dat je in zo’n geval raad vraagt bij je plaatselijke apotheker want die hebben wel wat producten in huis die soelaas brengen en die je dan als geschenk kan geven. La Roche heeft bijvoorbeeld heel wat middeltjes voor een gevoelige huid.”

Isabel: “Dat is een prima idee, bedankt. Tot slot, om terug te komen op de aanleiding van dit gesprek, wil ik zodra mijn haar weer lang genoeg is zeker nog eens een staart doneren aan Think Pink.”

Als dit geen mooie belofte is!
Moet je die kappersbeurt betalen?

Isabel: “Wanneer je bij een kapper gaat die zich heeft laten registreren bij Think Pink, dan is je knipbeurt gratis.”

Hadden jullie er geen probleem mee om het haar waar jullie al zo lang voor spaarden, met één knip zo te zien inkorten?

Isabel: “Ik moet eerlijk toegeven dat ik me mentaal toch wel moest voorbereiden. Ik heb al lang haar sinds mijn 14e.”

Brenda: “Ja, ook mijn dochter zei onlangs nog: “Mama, mijn haar moet eerst echt heel lang zijn, alvorens ik het nog eens doneer. Anderzijds zag ik meteen ook de voordelen: ’s morgens ben je veel vlugger klaar in de badkamer met zo’n kort kapsel en het scheelde ook wel wat shampoo (ze lacht hartelijk)”
Hoe waren de reacties van de mensen rondom u?

Brenda: “De commentaren waren positief, dat was wel fijn natuurlijk.”

Isabel: “Ik kreeg veel hartverwarmende complimenten, ook van mensen die anders zelden hun mening uiten. Het is wel straf dat het op jezelf als gezonde mens al zo’n impact heeft om je haren te laten knippen, wat moet het dan zijn voor de getroffen personen?”

Brenda: “Na de eerste chemobeurten, vond ik klitten haar op mijn hoofdkussen. Ik heb dan resoluut de beslissing genomen om mijn hoofd volledig kaal te laten scheren. Ik heb zeker een traantje weggepinkt, toen ik in de spiegel keek.... Toch na enkele minuten nam ik al mijn moed bij elkaar en liep de huiskamer terug in met de woorden: “G.I. Jane is in the house”. Samen met mijn man, die ook zijn haartjes aan het verliezen is, heb ik vervolgens een selfie genomen en naar familie en vrienden gestuurd. Sommigen gaven achteraf toe dat ze wel schrokken bij het zien van de foto...”

Had je het gevoel dat die mensen medelijden hadden met jou?

Brenda: “Neen niet direct, dat wilde ik ook helemaal niet. Ik begrijp dat mensen het moeilijk vinden omdat ze bang zijn om iets verkeerds te zeggen, maar het is toch fijner dat iedereen 'gewoon' blijft doen. Je wil niet behandeld worden als 'patiënt'."

22.11.2021   •   Tekst: Anne Van Puymbroeck   •   Foto's: Brenda Buys en Isabel Payne

Brenda Buys ©
Isabel Payne ©
Isabel Payne ©
Brenda Buys samen met haar dochter ©
Brenda Buys ©