Genieten van countryline dance
Bij mijn paarden kon ik terecht met mijn verdriet

 

Eliane Theys: “Niet opgeven, doorgaan!”

Collega Eliane Theys werkt sinds 2015 voor het Team Aangifteopvolging (TAO) te Antwerpen. Vanaf 1 september 1977 was zij ook al in deze regio werkzaam op het Hulpkantoor.

Eliane is een stille maar duurzame werkkracht. Ze staat niet graag in de belangstelling, maar is steeds bereid medewerkers de knepen van het vak te leren.

Nu 1 mei, gaat ze met pensioen en ook hier is een vlotte opvolging al verzekerd. De omstandigheden waaronder zij haar werk deed, waren niet altijd gemakkelijk. Ook in het privéleven kreeg ze harde noten te kraken, maar haar leuze is: “Niet opgeven, doorgaan.”

.

 

Wat vond je ervan dat je een medaille toebedeeld kreeg?

Wel, eerst dacht ik dat het e-mailbericht waarin werd vermeld dat ik die speciale medaille zou krijgen, “spam” was. Voor alle zekerheid checkte ik nog bij de collega’s – een grap misschien - maar die wisten van niks. Dus heb ik die e-mail gedeletet. Klaar daarmee, tot ik bij onze regionale directeur R. Robbrecht moest langskomen en bleek dat ik wel degelijk genomineerd was. Maar door wie? Ik nam contact op met adviseur Simonne Van Aperen, tevens mijn teamchef, om haar op de hoogte te brengen. Die antwoordde met: “Aha, dan is het gelukt. Goed, want jij verdient dat.”

 

Wat voor werk doen jullie specifiek?

Wij starten de nasporingsprocedure op vertrek van Antwerpse T-documenten ten laatste 7 dagen na de uiterste geldigheidsdatum omdat zij niet gezuiverd zijn op het kantoor van bestemming.
Deze Antwerpse T-documenten zoeken we op in ons elektronische NCTS-systeem onder de melding ‘Nasporing aanbevolen’. Wij kunnen o.a. het vervoer volgen in NCTS, de bevoegde autoriteit, enz. Er zitten ook bepaalde codes in om elektronisch te communiceren met de douane. 

Wij hebben invorderingsdossiers van 7 maanden en 2 maanden. De aangevers van de T-documenten worden dan aangeschreven om de zuivering van het document te bewijzen of informatie te verschaffen die tot de zuivering leidt. Deze deadlines zijn opgelegd door de Europese Commissie. We moeten als team vaak overleggen om die periodes te halen. Ook wanneer het vakantie is, de systemen als eens falen of noodprocedures worden ingezet, is het soms knokken om alles voor elkaar te krijgen. 

Maar, ik denk dan altijd positief “Niet opgeven en doorgaan!” Tot hiertoe hebben we het altijd voor elkaar gekregen. Gelukkig maar, want het niet nakomen van de opgelegde termijnen kan leiden tot sancties voor België. Dus onze basis is heel belangrijk om andere collega’s niet in problemen te brengen voor de verdere behandeling van het dossier.

Ook in je privéleven kwam je voor de keuze “opgeven of doorgaan” te staan, niet?

 

Ja, mijn man had 10 jaar geleden op 53-jarige leeftijd een dodelijk werkongeval, door nalatigheid van de firma. Mijn wereld stond toen stil: angst, woede, verdriet!

Daar gaan je dromen, het samen genieten van de (klein)kinderen, het huis waarin we samen zoveel werk staken, onze Brabantse trekpaarden, het countryleven… Jan was fotograaf van het countryorkest “Nevada” en ik danste er. We genoten met zoveel vrienden rondom ons.

Hoe verliep de dag van de decoratie?

 

Ik was heel zenuwachtig. Om halfacht zou ik met de heer Robbrecht en enkele collega’s opgehaald worden. Het hield me wel bezig dat het openbaar vervoer me op weg naar het werk niet in de steek zou laten, maar dat viel mee. Tijdens de rit naar Brussel zakte de nervositeit een beetje omdat ik omringd werd door de collega’s, maar eenmaal ter plekke… Zoveel onbekende mensen en ik houd er echt niet van om in de belangstelling te staan. En dan moest ik ook nog het podium op voor de uitreiking.

 

 

Maar ook dat is goed verlopen. Achteraf bekeken ben ik Simonne in het bijzonder heel erkentelijk voor dit initiatief. Mijn instelling en mijn ijver zijn beloond geworden en dat is een fijn gevoel om mijn werk hier af te sluiten.

 

Blij dat je met pensioen gaat?

Zoals reeds gezegd, ga ik de mensen op het werk heel hard missen, maar ook mijn treincollega’s. Er was een lach en een traan; we hebben zoveel samen gedeeld. Sommige collega’s zijn vrienden geworden en het zal dan een weerzien worden. De anderen hoop ik op mijn pad nog eens tegen te komen. Nu gaat ‘de mama van den bureau’, zoals ze me noemden - wat ik een heel compliment vind - haar eigen weg. Het leven is heel kwetsbaar en niet iedereen heeft het geluk op een lang en gezond leven. Nu krijg ik de kans om met pensioen te gaan na een loopbaan van 44 jaar. Ik ben dankbaar voor de vrije tijd die ik nu krijg voor mijn hobby’s zoals verven, countryline dance en in de tuin werken. Samen met mijn nieuwe vriend Rudy zullen we aandacht schenken aan de kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden en onze dieren. Gewoon genieten van de kleine dingen in het leven.


Alvast gefeliciteerd met je medaille en je nakende pensioen en dat het jullie goed mag gaan…

Bij mijn paarden kon ik terecht met mijn verdriet

Genieten van countryline dance

Tekst: A.V.P.

Foto's: Eliane Theys

Ter bekroning van haar inzet en werkijver, verdiende zij een ereteken, als het ware een lifetime achievement award.
Wat bedoel je daar juist mee?

Verleden jaar, toen ik mijn pensioen aanvroeg, leek het allemaal nog zo ver weg. Niks om van wakker te liggen… tot mijn vervanging al voorzien werd en mij gevraagd werd om mijn kennis nogmaals door te geven. In het begin had ik het er moeilijk mee om dat te verwerken, want ik wou wel tot de laatste dag presteren en liet me niet graag opzijzetten. Maar, met onderlinge overeenkomst kwamen we tot een haalbaar akkoord.
Op het moment zijn we in de grote corona-nachtmerrie terechtgekomen. We zijn nu op mekaar aangewezen om de deadlines te halen, want ik benadruk, dit werk doe je niet alleen. Je hebt er het hele team voor nodig en dat lukt, zelfs op afstand, met onze systemen ‘AlwaysOn VPN’ en Skype. Ik heb nog wat vakantie op te nemen, maar op 1 mei aanstaande ben ik definitief met pensioen. Ik wens hen dan ook alle geluk toe.
Dus Simonne had me genomineerd... Ik was daar echt door gepakt, want het is toch een bijzonder teken van respect voor hetgeen je hebt gepresteerd. Wellicht ook vanwege mijn positieve instelling, mijn inzet en werkijver.

Op 50-jarige leeftijd kiezen voor een overlevingspensioen en daardoor minder moeten werken, was niks voor mij. Ook thuis moest ik vooruit ondanks mijn verdriet.
De kinderen en kleinkinderen rekenden op mij. Onze paarden vroegen zorg maar gaven me ook veel afleiding. Ik heb bij hen veel verdriet kunnen verwerken, zodat ik andere mensen niet moest raken.
Het is dankzij mijn goede collega’s, vele vriendinnen, geweldige kinderen en kleinkinderen dat ik altijd de moed heb gehad om door te gaan.


Eliane Theys en administrateur-generaal Kristian Vanderwaeren