Een DOUANELEVEN
UIT DE TWEEDE HELFT VAN DE TWINTIGSTE EEUW

 

51. Volksrepubliek China 4
 
 

Mijn dagen zijn goed gevuld met het voorbereiden en geven van mijn lessen. In mijn vrije tijd onderneem ik allerlei toeristische bezoeken. Na het avondmaal ligt het echter iets moeilijker. Op de kamer heb ik wel een kleuren-tv, maar praktisch alle uitzendingen zijn in het Chinees en dan zit je dus ook maar te kijken als een koe op een trein.

Ik lees dus nogal veel en ga soms eens joggen in het park van het hotel. Dikwijls is het onhoudbaar warm op de kamer zodat ik dan de tijd doodt met een wandeling in het hotelpark, waarbij ik wel eens verpoos op een zitbank bij het tennisterrein, alhoewel hiervan zelden gebruik gemaakt wordt.

 

Zo heb ik op een goede avond een rustpoosje gepakt op een bank in het park.

Als ik echter 's avonds mijn broek aan de nagel wil hangen, moet ik vaststellen dat ze verschillende verfplekken vertoont. Ik trek direct een andere broek aan en ga mij ervan overtuigen dat de banken geverfd zijn en ja…

 

De huisschilder vond het blijkbaar niet nodig om gelijk welke waarschuwing over zijn activiteiten te plaatsen. Hij zal waarschijnlijk gedacht hebben: ‘Wie gaat er nu op een bank in het park van een hotel zitten?’ Ik dus, en zo zit ik met de gebakken peren. Ik besluit klacht neer te leggen bij de hoteldirectie, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Begin ze maar te zoeken. Ik besluit de Chinezen achter de balie bij de lift te interpelleren. Mijn uitleg moet goed geweest zijn, want de balie-Chinees schudt zijn zwarte manen als ik hem de calamiteit uitleg en naar de hotelmanager vraag. Hij geeft aan dat hij de zaak zal in orde brengen. Breek nu je klomp. Wait and see... Geloof het of niet, maar na enkele dagen en een paar keer vragen, krijg ik een teken van achter de balie dat de klus geklaard is. Ik met mijn gekuiste(?) broek onder de arm naar mijn kamer. Daar moet ik echter vaststellen dat de verfplekken wel iets verminderd, maar nog ruimschoots zichtbaar aanwezig zijn. Ik dus terug naar de balie om het te laten zien. De reactie is sober: hoofdschudden, bedenkelijk kijken en zichtbaar nadenken. Ik probeer opnieuw de manager te betrekken, maar ook nu weer zonder resultaat. Uiteindelijk verpakt de balieman de broek terug in het papier en met een “O.K.” word ik gerustgesteld. Mijn balie-Chinees gaat de zaak regelen. Weer enkele dagen later krijg ik mijn broek terug. De vlekken zijn eruit, maar nu is ze zodanig gekrompen dat ik er niet meer in kan. Na rijp beraad heb ik deze affaire maar laten rusten en mijn broek afgeschreven van mijn inventaris.

 

Je houdt het niet voor mogelijk wat je hier meemaakt.

Mijn valies die, bij gebrek aan een kast, de meeste van mijn spullen moet blijven herbergen, staat binnen handbereik tegen de muur van mijn kamer geparkeerd. Na een paar dagen verblijf in hotel Friendship valt het mij op dat er op mijn valies, op een hoogte van een tiental centimeter boven de grond, een witte horizontale streep getrokken is. Ik pijnig mijn hersenen om te kunnen bedenken vanwaar die streep kan komen en wat daar de betekenis van mag zijn. Zou het misschien een teken zijn dat op de luchthaven is aangebracht, zonder dat ik dit tot nu toe opgemerkt heb? Heeft het hotel mijn spullen getraceerd? Ik kom er niet uit. Tot ik op een morgen mijn les aan het voorbereiden ben op mijn kamer... Of er geklopt werd of niet, weet ik niet omdat ik mijn walkman op heb, maar plots komt een man mijn kamer binnen met op zijn rug een reservoir en in zijn hand een sproeier. Zonder te spreken of te groeten spuit hij juist boven de plinten onderaan de muur een lijntje witte vloeistof. Ik kan het hem niet vragen, maar waarschijnlijk is dit de preventie tegen en verdelging van kakkerlakken. Wanneer hij bij mijn valies aankomt, zou je kunnen veronderstellen dat hij dat eventjes opzij zou zetten om toe te laten het gedeelte dat zich achter het valies bevindt te ontsmetten. Niets daarvan, hij laat dat valies gewoon tegen de muur staan en spuit op plinthoogte zijn vloeistof tegen mijn valies. Wel smerig, maar een oplossing voor het raadsel van de witte streep.

 

Wordt vervolgd!

 

Tekst en foto’s: Antoine Van Ooteghem

Foto drukke straat in China: Free-Photos via Pixabay

 

Hotelkamer - hotel Friendship