Agnes werd genomineerd

 
Tekst en opmaak: Anne Van Puymbroeck
Foto's: Stephane Biebuyck
Momenteel werkt Agnes Lahou als adviseur van het Team Aangifte Opvolging van Hasselt en is zij beheerder van de kantoren Bilzen, Mechelen en Geel. Een serieuze uitdaging die ze niet uit de weg gaat. Haar rijke ervaring en haar sociaal vaardigheid laten haar toe op een efficiënte en productieve manier te werken, zonder de aandacht voor collega's en medewerkers daarbij te verliezen.

Ze vertelt ons graag hoe ze haar plannen om onderwijzeres te worden opzij zette voor een carrière bij den Tol...

 
Ik neem mijn verantwoordelijkheid op.

Vervolgens zocht ik een job dichter bij huis. De volgende jaren werkte ik in Hasselt op de dienst Geschillen, in Genk en in Tienen op het douanekantoor.

In 2009 slaagde ik voor het examen van A3. Aangezien de benoeming blijkbaar om de een of andere reden op de lange baan geschoven werd, aanvaardde ik in 2012, een interim als A3 bij de Motorbrigade/GVC te Genk. De werking van een motorbrigade was voor mij een geheel nieuwe materie. Ik werd volledig uit mijn comfortzone getrokken. Toch slaagden we er dankzij de inzet en goodwill van alle partijen in om in 1 jaar tijd een hecht team te vormen. Ik deed deze job heel graag.

Toen kwam de kanteling roet in het eten gooien. Als laatste nieuwe benoemde A3 kon ik niet in Genk blijven en kreeg ik mijn overplaatsing naar het Kantoor van Hasselt. Dat vond ik heel spijtig.
Door de structuurwijzigingen van onze administrateur-generaal is het Kantoor Hasselt nu een Team Aangifte Opvolging (TAO) geworden wat met een mogelijke Brexit heel wat voorbereiding meebrengt.

Bovendien heb ik ook de bevoegdheid gekregen over de hulpkantoren Bilzen en Mechelen en Geel.

Het is niet gemakkelijk om met het huidige personeelstekort en alle veranderingen alles in goede banen te leiden. Ik zie het dan ook als mijn taak om ondersteuning en een luisterend oor aan te bieden waar het kan. Niettegenstaande de moeilijke werksituatie, probeer ik toch steeds om de medewerkers te motiveren.

Gelukkig kan ik steeds rekenen op de steun van onze regionale directeur Eric De Smedt. Hij is steeds bereikbaar, biedt mij ondersteuning en geeft goede raad.
Mijn dank gaat ook uit naar mijn collega Wendy Piette, de voormalige ontvanger van het kantoor Bilzen. Wij nemen de bevoegdheid van dit kantoor nu samen ter harte in afwachting van een nieuwe dienstchef. Ook de medewerkers op de kantoren en op de TAO verdienen een pluim. Want zonder hun inzet en voortdurende gedrevenheid zou het allemaal niet lukken.


Dicht bij de mensen staan

Ik ga regelmatig bij mijn teams langs, zodat ik weet wat er leeft, want een moeilijke thuissituatie of wrevel op de werkvloer kan het werk en de sfeer beïnvloeden. Ik probeer rekening te houden met ieders persoonlijkheid en problemen en waar het mogelijk is een oplossing aan te bieden. Je kan enkel het respect van je medewerkers winnen door je integer en rechtvaardig op te stellen. Ik toon ook waardering voor goede prestaties, terwijl ik het niet nalaat om iedereen op zijn verantwoordelijkheid te wijzen als het beter kan. Transparantie, een goede werksfeer en een goede teamgeest vind ik heel belangrijk. Ik heb het geluk om een team te mogen leiden dat daaraan voldoet.


Sluiting kantoren Mechelen en Bilzen.

Binnenkort sta ik weer voor nieuwe uitdagingen. Het kantoor Mechelen zal worden gesloten. Het kantoor Bilzen zal verhuizen naar Hasselt. Ook mijn dienst TAO verhuist naar een andere verdieping. Het is niet altijd gemakkelijk om onpopulaire beslissingen aan te kondigen.


Heb jij een nieuw uniform?

Op een dag in januari vroeg onze regionale directeur me: “Heb jij al een volledig nieuw uniform want we moeten naar Brussel voor de Douanedag.” Oorspronkelijk dacht ik dat ik mee mocht om een medewerker te huldigen. De verrassing was dan ook groot dat ik zelf genomineerd werd.
Ik ben er wel blij mee, hoewel ik vind dat er nog zovele andere collega’s deze medaille verdienen. Maar ik neem “deze appreciatie” zeker mee, een mooiere beloning kan men toch niet krijgen?


In 1981 startte ik mijn loopbaan bij de douane samen met een 300-tal andere, nieuw aangeworven financiebeambten. Pas van de schoolbanken, maakte ik al meteen lange werkdagen. Om halfvijf 's morgens nam ik de bus in Scherpenheuvel om vanuit Aarschot met de trein naar Antwerpen Centraal te rijden. Eenmaal daar aangekomen moest ik nog een halfuur met de bus naar de Luithagen in de haven van Antwerpen. 's Avonds was ik om halfacht terug thuis.

Het was aanvankelijk mijn droom om verpleegkunde te studeren maar tijdens de stage in het ziekenhuis bleek al vlug dat ik als jong meisje nog niet opgewassen was tegen het leed. Dus werd er beslist dat ik mijn studies zou stopzetten en het schooljaar erop zou starten in de Normaalschool voor een opleiding onderwijzeres. Ondertussen kreeg ik een oproep van Douane en Accijnzen en ik besliste om alvast daar te beginnen totdat ik in september terug naar school kon…

Ik ben echter bij de douane gebleven. Men moet dat ook bekijken in de geest van die tijd. Er was heel wat werkloosheid en ook al had men gestudeerd, een vaste job bij de overheid was zeker aanlokkelijk. Ik heb nooit spijt gehad van deze keuze.

Na een jaar Luithagen kreeg ik mijn overplaatsing naar de Frankrijklei te Antwerpen, waar de Garage, het Gewestelijk Verificatie Centrum (GVC) en de Controle van Deurne Luchthaven waren gevestigd. De Garage was toen nog uitsluitend een mannenwereld en ik was er de eerste vrouw op de werkvloer. Eerst was dat wat onwennig, maar ik werd er goed onthaald en al snel in de groep opgenomen.

Geprikkeld door nieuwe uitdagingen.

Na 5 jaar muteerde ik naar het Eerste Kantoor te Antwerpen. Daar heb ik ook een aantal diensten doorlopen: de "136", "dossiers statistiek" en "invordering T-documenten".

Zoals je wel merkt, ben ik regelmatig van job veranderd. Eenmaal dat ik een job onder de knie heb, wil ik opnieuw geprikkeld worden door een nieuwe uitdaging. Dat die mogelijkheid er is bij de douane, vind ik een groot voordeel. Je wereld wordt rijker doordat je steeds meer mensen leert kennen en je kennis wordt steeds groter.

Omgaan met passagiers is niet te onderschatten

Ik heb als de mogelijkheid zich voordeed, ook steeds deelgenomen aan bevorderingsexamens. Voor mijn benoeming als adjunct-verificateur werd ik overgeplaatst van Antwerpen naar Zaventem. Ik deed zowel dienst op de luchthaven voor de controle van de reizigers als op Brucargo voor de goederencontrole. Dat beviel me enorm, vooral de verificatie van de goederen.

Met passagiers omgaan is niet evident. Meestal moet je je ook verstaanbaar maken in een taal die voor beide partijen niet de moedertaal is, wat het onderlinge begrip ook bemoeilijkt. Rustig blijven is de boodschap.
De gedecoreerden van 2019
Agnes Lahou en Kristian Vanderwaeren